~AirbyKawaii~

แหม ไม่ได้โผล่มานานเลย คิดถึงกันมั้ยคับเพื่อนๆ >w<

วันนี้ แอร์บี้ ก็เอาตอนที่4มาลงแล้วค้าบ หลังจากที่ไม่ได้ลงมานานเลยหละเพื่อนๆ

ไปชมกันเลยเอ้า

---------------------------------------------

"...... " คนที่นั่งดูเมลยังคงนิ่งเงียบดังเดิม
"..... " หลังจากที่ไม่เห้นว่าเมลจะทำท่าทีที่จะตื่น... คนที่เฝ้ามองอยู่ ก็ ค่อย ๆเดินเข้าไปใกล้ ๆขอบเตียง  แสงของเทียนสะท้อนกับของในมือของ

เธอก่อนสิ่งอื่นใด นั่นก็คือมีดผ่าตัดอันคมเฉียบ ก่อนที่จะมองเห็นว่าผู้ที่เป้นเจ้าของนั้นคือ เฟร
เด็กสาวมองดูเมลที่นอนดิ้นอยู่บนเตียง ใบมีดในมือของเธอค่อย ๆเคลื่อนเข้าไปหาหญิงสาวช้า ๆ
" อือออ~~~" เมลนอนขดแต่เหมือนเริ่มรู้สึกตัวช้าๆ จากสัญชาตญาณใหม่ที่ได้มา
".... " เด็กสาวค่อย ๆวางมือข้างนึงลงบนต้นคอของเมล ก่อนที่ เธอจะเคลื่อนใบมีดตามเข้าไป แต่ห่างจากนิ้วเธอราว ๆ 1 นิ้วและวางคมมีดนั้นลง

บนแผ่นหนังคอของเมลเบา ๆ
ฟึบ .....หมับ!!!
มือของเมลเคลื่อนตัวไปจับข้อมือของเฟรไว้ พร้อมทั้งกำแน่น
"... รู้สึกเหมือน... มีอะไรน่าตื่นเต้นๆยังงั้นแหละ" เมลเอ่ยขึ้นด้วยเสียงนิ่งเรียบ และค่อยๆดันมือข้างที่มีปลายมีดออกห่างจากตัว
".....! " เฟรนิ่งไปเล็กน้อย... เธอค่อย ๆเก็บใบมีดของตัวเอง แล้วถอยไปที่โต๊ะบริเวณหัวเตียง เธอเอื้อมมือไปจับเชิงเทียนมาไว้ในมือ ก่อนที่จะ

โยนมันลงเตียงไปอย่างต่อเนื่อง แล้วเดินออกจากห้องไป...
ทันทีที่เปลวไฟสัมผัสกับผ้าห่มเก่า ๆนั้นมันก็ลามทันที
" อะไรกันเนี่ย...." เมลจ้องเปลวเพลิงที่กำลังลุกขึ้น
"เธอชอบเปลวเพลิง ไหม?~~~" เมลลุกขึ้นยืนบนเตียง แล้วหันไปถามเฟร ด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน ก่อนจะกางมือออกแล้วหมุนไปมา
"ฉัน เคยชอบมันนะ ฮิฮิ" เมลพูดเหมือนเป็นปริศนาคาใจ
" ถ้าตื่นแล้ว.. ก็ไปเตรียมตัว..... กินข้าว... และโรงเรียน.... " เฟรพูดโดยสีหน้ายังคงนิ่งเหมือนเดิม
เมลยืนค้างไปสักพักหลังจากได้ยินคำว่าโรงเรียน ถือปล่อยมือลงข้างลำตัว
" อ๋าาา จริงสิ แย่แล้วๆๆ ไฟไหม้ๆ" เมลทำตัวเหมือนตัวเองรู้สึกตัวช้าเหมือนเดิม เธอกระโดดลงมาจากเตียง แล้ววิ่งหาห้องน้ำ
"นี่ หนู ห้องน้ำหละ ห้องน้ำ" ดูเหมือนเมลจะเริ่มกลับมาเป็นปกติ เธอลุกลี้ลุกลน
"นะ น้ำก็ได้" เมลยื่นกลัวไฟจะไหม้ห้อง
"... ..... " เด็กสาวไม่ตอบอะไร แต่ยกมือขึ้นชี้ไปยังบานประตูที่อยุ่ข้าง ๆตุ้กระจก
"ขะ ขอบใจนะจ๊ะ" เมลวิ่งไปหน้าบานกระจกแล้วพยายามเปิดออก
ในขณะที่เด็กสาวมองดูเตียงนอนที่ไฟลามไปเตียงและกำลังจะลามต่อไปยังส่วนอื่น ๆของห้อง แต่ทันใดนั้น มันก็ดับหายไป และตัวเตียงเองก็

กลับเป็นสภาพเดิมราวกับไม่เคยไหม้มาก่อน....
"นี่ น้องจ๋าาาา ประตูกระจกนี่เปิดยังไงหรอ" เมลพยายามแงะต่อ
"....ผลัก.. "
" อ่ะ อ๋อ~~" เมลผลักกระจกเข้าไปทำหน้าอายๆ
"แฮะๆ" เมลเดินเข้าไปในห้องกระจกอย่างรีบร้อนกึ่งอายๆ
".... " เฟรยืนรอนิ่ง ๆอยู่หน้าห้อง จนแทบจะเมหือนกับหุ่นหินที่ยืนอยู่
"เอ ในนี้ไม่เห็นมีน้ำเลย~~~" เมลเดินไปเดินมาในห้องกระจก
" ..... ......................."  เฟร เดินอย่างช้า ๆไปที่หน้ากระจก... ก่อนจะเอ่ยปากพูดช้า ๆ " ห้องน้ำ! " พริบตานั้น ห้องกระจกนั้นก็ กลายเป้

นห้องน้ำในทันที  โดยที่มีเมลยืนอยู่กลางห้องนั้นพอดีด้วย
"อ๊า เจอแล้วๆ น้ำๆๆ " เมลตักน้ำแล้ววิ่งกลับออกมาสาดโครมไปที่เตียง....
"อ่าว แห้งแล้วเหรอ...~" เมลทำหน้าอายๆ
" ................ อาบน้ำ กินข้าว ไปโรงเรียน... " เฟรพูดซ้ำคำสั่งเดิม... เธอดูจะไม่สนใจความเอ๋อของเมล
" อ่ะ... จริงด้วยสินะ~~" เมลตื่นตัวแล้วเดินไปมองหาผ้าเช็ดตัวกับชุด
"... ......ตุ้เสื้อผ้า "
item ตู้เสื้อผ้า อันใหญ่ที่มีสองประตูเป็นลายไม้ที่โดนแกะสลักไว้ด้วยลวดลายแบบบาล็อก
เมื่อเปิดเข้าไปจะมีขนาดเทียบเท่ากับห้อง ๆนึงและมีที่แขวนเสื้อผ้ายาวเรียงไป.... แต่ตอนนี้ในนั้นมีเพียงแค่เสื้อนร.เท่านั้น
"เสื้อนักเรียน..." เมลจับเสื้อนักเรียนออกมา และมองหาผ้าเช็ดตัวต่อ
"น้องจ๊ะ มันไม่มีผ้าเช็ดตัวหน่ะ" เมลหันไปบอก
" ....ในห้องน้ำ... "
"ขอบคุณจ๊ะ" เมลเดินมาลูบหัวเฟร แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
"ว้าววววว~~~" บ่อน้ำร้อนสุดยอดเลยน๊าาา~~~~ เมลปลดเสื้อผ้าตัวเองออก และเดินลงบ่อน้ำร้อนช้าๆ จนน้ำท่วมคอ
"... ........... " เฟรที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ค่อย ๆ เดินไปที่ประตูห้องกระจกซึ่งตอนนี้เป้นห้องน้ำ แล้วมองดูเมลที่อยู่ในนั้น ก่อนจะพูดต่อ
" กินข้าว.... ไปโรงเรียน.... "
"สบายจังเลยนา อาาาาาาา~~~~~!!!!" เมลก้มลงเอาปากอังกับน้ำแล้วพ่นลมบุ๋งๆๆๆ
"อ๋าาาาาาาาา" เมลตกใจสะดุ้งโหยง
"ดะ เดี๋ยวสิ ... ขออีก5นาทีนะ~~~" เมลพูดออกมาด้วยคำพูดติดปาก ระหว่างทำธุระส่วนตัว
" ..... .... กินข้าว.... ไปโรงเรียน.. " (ราวกับระบบตอบรับ)
"ฮือ ยังสบายอยู่เลย" เหมือนกับการตัดฉากในอนิเมะตลก ไม่ถึง3นาที เมลก็ทนไม่ไหว จนต้องลงมาที่ห้องรับประทานอาหาร
ที่ห้องรับประทานอาหารนั้นมีโต๊ะไม้ยาว  วางอยู่กลางห้องที่นั่งของมันแต่ละฝั่งคงนั่งได้ราว ๆ 30-50คนเลยทีเดียว ซึ่งตอนนี้ที่หัวโต๊ะที่ไม่มีใคร

นั่งอยู่ก็มีถาดอาหารวางเอาไว้อยู่
ด้านข้างก้มีเด็กคนอื่น ๆ ทั้ง5คนนั่งอยู่ยกเว้นแพรีสที่ไม่ปรากดตัวในเช้านี้
" อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณหนูเมล ขอบคุณมากนะคะคุณหนูเฟร.. "  คุรุ กล่าวก่อนจะวางถาดอาหารลงบนที่นั่งที่เฟรกำลังเดินไปนั่ง 
" คุณหนูเมลนั่งได้ตามสบายเลยนะคะ "
"... พะ แพรีสหละ " เมลนึกถึงเด็กที่ตนเองเจอในห้องน้ำเป็นคนแรก
เมื่อสองแฝดได้ยินดังนั้นก็ทำหน้ามุ่ย มองดูเมลอย่างไม่พอใจแล้วพูดพร้อมกันทันที " เพราะเธอนั่นแหละ!! " เมื่อเด็กแฝดกล่าวเส็ด คุรุก็รับห้าม

ทั้งสองด้วยคำพูดที่แสนเรียบง่ายทันที
" คุณหนูคะ...." เพียงแค่คำพูดเพียงคำเดียว เด็กทั้งสองก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารต่อ แต่ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็ยังทำสีหน้าไม่พอใจอยู่ดี
" คุณหนูแพรีสกำลังพักผ่อนน่ะค่ะ.. " คุรุหันกลับไปตอบเมลด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน ก่อนจะ ยกจานในถาดขึ้น ซึ่งในจานมี ไข่ดาว ไส้กรอก

ขนมปังกรอบ และแฮมอยู่
" หวังว่าอาหารคงจะถูกปากนะคะ... "
"ขะ ขอบคุณค่ะ" เมลเดินไปจุดที่ใกล้ตัวและมีอาหารใกล้มือที่สุดด้วยความซื่อ
TIP : ห้องอาหารนั้น นอกจากเสียงเทียนรอบข้างแล้ว ไม่มีแสงอาทิตย์ใด ๆส่องเข้ามาถึง เพราะฉะนั้น ห้องจึงดู สลัว ๆตลอดเวลา แต่ถึงกระนั้น
ก็ไม่มีใครบ่น*
คุรุ ยิ้มรับก่อนจะเดินไปนั่งที่หัวโต๊ะซึ่งดูจะไม่เหมาะกับฐานะแม่บ้านสักเท่าไหร่ เธอรับประทานอาหารที่ ไม่ต่างอะไรกับของเมล.... ในขณะที่เด็ก

คนอื่น ๆทานอาหารที่ต่างกัน
เวอาทานซุปใสสีแดง ๆ (คาดว่าเลือด)
เมลเหลือบตาไปรอบๆโต๊ะ แล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ด้วยความรู้สึกแปลกๆกับอาหารพวกนั้น เหมือนกับจะชอบ แต่ก็ไม่ชอบ เธอพยายามสงบสติ

อารมและกินของเบื้องหน้าเธอ
มุลทานอะไรบางอย่างที่เหมือนของแห้ง ๆ
โซลเบี้ยน( ขอเรียกซอลเพื่อนฟามสะดวก)
ซอลทานเนื้อแดงชุ่ม ๆ
สองฝาแฝดทานเค้กที่มีสีสันเหมือนเครื่องใน
และ เฟร ที่กำลังกินบางอย่างที่คล้ายกับแมลงปีกแข็ง....
" ... อาาา" เมลงับหนมปังหงุบๆแล้วเหลือบไปมองนาฬิกา
ซึ่งไม่มีนาฬิกาบ่งบอกเวลาไว้
" กำลัง..มองหานาฬิการึคะ? "
"นะ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว คะ" เมลหันไปถามคุรุ คนที่ดูเป็นมิตรที่สุด
" อีก 15นาที 8 โมงครึ่งค่ะ... "
"อีก...15 นาที งั้นเหรอ ค่อยยังชั่ว ค่อยยังชั่ว" เมล ถอนหายใจ...
"เอะ 15นาที... 8โมง...ครึ่ง" เมลตกใจ
"สะ สายแล้ววววว" เมลลุกขึ้น แล้วก้มหัวให้ทุกคน
"ไปก่อนนะคะทุกคน" เมลคาบหนมปังแล้ววิ่งออกไปนอกบ้านทันที
"แล้ว ... ทางออกจากบ้าน มันทางไหนคะ " เมลหันเดินกลับมา ด้วยหน้าตางงเต็ก
" ..... " เด็กทั้ง6 มองดูหน้ากันก่อนจะหันไปมองคุรุ
"  ประเดี๋ยว...ดิฉันจะพาไปส่งเองค่ะ " คุรุ กล่าวก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งของเธอแล้วเดินอย่างไม่รีบร้อนแต่ไปถึงเมลได้ในพริบตา
" ตามมาเลยค่ะ " หญิงสาวเดินนำเมลออกไปจากห้องรับประทานอาหาร
" คะ.... ค่ะ" เมลวิ่งตามคุรุไป
" คุณหนูเมล อาจจะยังไม่เคยชินกับที่นี่สักเท่าไหร่... " เธอพูดในขณะที่กำลังก้าวเท้าเดินนำไปอย่างช้า ๆ
" และอาจจะไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนัก ซึ่งดิฉันก็ต้องขออภัยเป็นอย่างมาก " คุรุหันมากล่าวขอโทษพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
"แฮ่~~~" เมล ยิ้มแหยๆเดินตามไปติดๆ
" ถ้าคุณหนูเมลไม่รับร้อนนัก เอาไว้ ดิฉันจะอธิบายให้ฟังเย็นนี้นะคะ? เมื่อคุณหนูกลับมาแล้ว....? "
"คะ...ค่ะ" เมลตอบรับไปเดินไป
" นี่...อาหารกลางวันสำหรับคุณหนูนะคะ "  คุรุ ยืนหยุดหยูหน้าประตูบานใหญ่ ซึ่งเป้นบานเดียวกับที่ เมลเข้ามาเมื่อเย็นวานนี้  เธอส่งถุงอาหารให้

ถุงนึงก่อน แล้วส่งต่ออีกถุง " ส่วนนี่ก็..เอาไว้ทานเล่นนะคะ พยายามอย่าให้คนเห็นอาจจะดีที่สุด "
"....ค่ะ จะพยายามนะคะ" เมลตอบรับ แล้วหยิบเอาถุงอาหาร ก่อนจะเดินออกไป
"อืม....." เมลกำลังนึกอะไรบางอย่าง
"นี่เรา มาอยู่ที่นี่ได้ไงนะ..." เมลกำลังสงสัย
"มะ ไม่ใช่เวลามาคิดนี่นา สะ สายแล้ว!!!!" เมลนึกไปถึงเวลาที่สายแล้ว ทำให้เธอออกฝีเท้าเร่งความเร็วทันที น่าประหลาดที่ ต่อให้รถยนต์วิ่งไว

แค่ไหนก็คงไม่ต่ำกว่า 10นาทีแน่นอน แต่เมลใช้เวลาวิ่งมาถึงโรงเรียนเพียง8นาทีเท่านั้น โดยที่เธอไม่รู้สึกตัวเองเลยว่า เธอวิ่งเร็วผิดปกติไป
เมื่อเมลไปถึงรร. ประตูรั้ว 5 เมตรของรร.ก้กำลังปิดเข้าหากัน.....
" ยะ ยัง ...ตะ  ต้องทันสิ " เมลพูดก่อนจะหลับตาวิ่งสุดชีวิตและ
ฟุบ.... เมลหายตัวไปจากตรงนั้น และไปโผล่อีกทีบนด่านฟ้าตึกเรียนนั้น
"ทันไหมนะ..." เมลค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ
สิ่งที่เธอเห็น คือขอบตึกของรร.  และประตูของดาดฟ้า....
" ดะ ดะ ดาด ฟ้าาาาา !!!!" เมลตกใจร้องตะโกน ก่อนจะวิ่งถอยหลังกลับไปหาประตูดาดฟ้าทันที
ในขณะที่เมลวิ่งไปที่ห้องเรียน เธอก็โดนอาจารย์คนนึงสั่งหยุด " เฮ้ย! หยุดนะ! "
" วิ่งบนทางเดินได้ยังไง! "  อาจารย์ชายวัยกลางคนรีบตวาด
"อะ หวาาาาา!!!" เมลตกใจรีบหยุดอยู่กับที่ พร้อมกับค่อยๆหันมาทางอาจารย์คนนั้นช้าๆ
" ค่ะ....อา...จารย์" เมลทำเสียงอ่อนๆ แกมกลัวๆ
" ...! นั่นเธอ.... "
" ยัยเอ๋อนี่นา!? " เขากล่าวก่อนจะเดินเข้าไปหาช้า ๆ แล้วจ้องดูด้วยสายตาไม่พอใจ " มาสายอีกแล้วเรอะ!? " สายตาของเขาเริ่มจ้องไปอยุ่ที่

บริเวณอกของเมล ที่มันใหญ่จนเริ่มคับเสื้อ
"ขอโทษค่ะ อาจารย์" เมลก้มหน้าขอโทษตามระเบียบพร้อมทั้งเอามือมาประสานกันไว้ที่บริเวณต้นขา ทำให้เน้นเนื้อส่วนอกมากขึ้นไปอีก