~AirbyKawaii~

มาแล้วค๊าบ!! >w< คลอดแล้ววว ตอนที่สาม!!

อะแฮ่ม ๆ
.
ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาดู มาก ๆเลยนะครับ
ไม่ว่าจะคอมเม้นท์รึไม่ก็ตาม
แต่
ถ้าเม้นท์จะดีมากเลยฮะOTL (ฮา)

ย้อน
อดีต~
 ตอน 1 http://airbykawaii.exteen.com/20080825/entry-1
 ตอน 2 http://airbykawaii.exteen.com/20080829/entry


เอ้า เชิญอ่านได้เลยค๊าบบบบบบบบ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" แพรีสไม่ได้บอก "

" ใช่ ไม่ได้บอก " สายตาของทั้งคุ่มองเข้าไปในห้องน้ำ ที่พรายสาวกำลังเดินออกมา

" ถ้าเธอไม่กินเลือดพวกเรา "

" พวกเราทุกคน "

" เธอจะตาย " เด็กสาวทั้งสองพูดพร้อมกัน   

"ละ เลือดงั้นเหรอ " เมลหอบกระหาย "เลือดดด.. เหรอ" เมลพยายามพูดย้ำเหมือนจะถามเด็กสาวทั้งสอง มือของเธอเกร็งแน่น ร่างอันเปลือยเปล่า ทำให้เธอสั่นมากขึ้นด้วยอาการทั้งหนาวทั้งหิว   

" ไม่ใช่นะคะ พี่เมล! " แพรีสรีบพูดขัด " พี่แค่กระหายเนื้อสดเท่านั้นแหละค่ะ! "

" ในบ้านนี้มีมนุษย์ "

" มีมนุษย์ให้กินอยู่ " สองแฝดพยายามไซโคใส่เมล   

"มนุษย์งั้น เหรอ~~....อึก" เมลลากเสียง ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวขุ่นเหมือนน้ำข้าว ร่างกายเกร็งไปหมด   

" หยุดน่ะ วาล์ฟ! ไวล์ฟ! " แพริสตวาดใส่ทั้งคู่ แล้วรีบวิ่งไปจับตัวของเมลเอาไว้ " พี่เมลหยุดได้แล้วค่ะ!!  " เธอรีบห้ามปรามก่อนมันจะแย่ลงกว่านี้ 

  
" ถ้าพี่ทำอะไรลงไปมันแก้ไขไม่ได้นะคะ! "  

  
"อึก อ๊าาา ปละ ปล่อย ปล่อยนะ อยากกินนนน!!! อยากจะกินเหลือเกินน!!!" เมลพยายามดิ้นไปมามือทั้งสองข้างยังคงเกร็งแน่น   

"!!!? " แพรีสที่จับเมลไว้แม้จะตัวเล็กกว่าแต่ก็มีพลังมากกว่า เธอเริ่มวิตกว่าถ้าเป็นต่อไปแบบนี้เธออาจจะห้ามเมลไม่ได้ขึ้นมา " ไวล์ฟ! วาล์ฟ!

มาช่วยกันหน่อยสิ!! "

สองเด็กแฝดได้ยินดังนั้น ทั้งคุ่ก็จ้องหน้ากันเหมือนกับคิดว่าตัวเองจะต้องช่วยไปทำไม?    

"ฮึก!!!" เมลพยายามดิ้นทุรนทุรายออกจากพันธนาการของแพรีส    

"กรอดดด กรอดดด อึก" เมลทั้งกัดฟันทั้งกลืนน้ำลาย   

" ถ้าหิวนัก....! "

" ก็กินฉันสิ!! " แพรีสปล่อยมือข้างนึงของตัวเองแล้วใช้คมเขี้ยวกัดเนื้อแขนของตัวเองจนเลือดทะลักทำให้แฝดสองหน่อต้องตกใจเปงอย่างมาก

" !!? ทำอะไรน่ะ " สองแฝดตะโกนพร้อมกัน   

"ละ เลือด... " เมลหันมาจับแขนแพรีสแล้วขบดูดโดยไม่สนใจว่าเลือดนั้นจะเป็นของมนุษย์หรืออะไร ดั่งกับว่าเธอแทบไม่มีสติแล้ว   

" ...!!? "แพรีสหน้าซีดทันตา การตัดสินใจของเธออาจจะผิดพลาดและอาจจะส่งผลถึงชีวิตของเธอก็เป็นได้ ซึ่งนั่นก็ทำให้สองแฝดหมาป่าทนไม่

ได้ที่เห็นเพื่อนตัวเองได้รับบาดเจ็บอย่างนั้น ทั้งคุ่รีบพุ่งตัวจากเตียงกระโดดถีบใส่หัวของเมลอย่างจัง จนเนื้อที่เมลกัดอยู่หลุดติดปากของเธอไป

ด้วย เลือดสีแดงดำพุ่งเป้นสายตามเศษเนื้อที่หลุดไป หัวของเมลกระแทกกับกำแพงเข้าอย่างจัง " โครม!! "   

" แพรีส ! " สองฝาแฝด รีบตรวจดูอาการของพรายน้ำว่าบาดเจ็บหนักไหมโดยไม่ได้สนใจเมลเลย    

"ฮะ... อั่ก!!!..." เมลดวงตาเลื่อนลอย ก่อนจะเริ่มสลบไป   

" มะ... ไม่เป็นไรหรอก... " แพรีสที่ดูซีดลงตัวของเธอสั่นเล็กน้อย เธอมองดูเมลที่ สลบอยุ่อีกฝั่งของห้อง

" ..... ..... " เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ".... (ถ้าทิ้งพี่เมลไว้ที่นี่....มันจะอันตรายเกินไปรึเปล่านะ? ) "   

"...." ไม่มีการตอบกลับจากเมล เธอหลับสนิท คล้ายเด็กสาวธรรมดา นอกจากเลือดที่เปรอะเปื้อนตามตัว มือและใบหน้าแค่นั้น   

" .....งือ " วาล์ฟมองดูแผลที่แขนของแพรีสด้วยสีหน้าเป้นห่วงเพราะ พรายน้ำนั่น มีพลังฟื้นตัวต่ำกว่าเผ่าอื่น ๆอยู่มาก ในขณะที่ไวล์ฟ ไม่พอใจ เมลที่นอนสลบอยุ่มาก ๆ

" ไม่สนุกเลย!! " ไวล์ฟพูดด้วยน้ำเสียงกระด้าง " แพรีสเจ็บตัวแบบนี้!! "

" ................ ไม่เป็นไรหรอก.. ไวล์ฟ " เธอ ฝืนยิ้มให้กับหมาป่าสาวที่กำลังโมโห " เขาแค่หิว..... "

" แล้วทำไมต้องเอาตัวเองไปให้เขากินด้วยล่ะ ....? " วาล์ฟ ถามต่อ

".. ก็ฉันไม่รุ้จะห้ามเขายังไงนี่..? "

" ก็ตบไปเลยสิ! "

" ...... "
" ให้เขากิน ๆไปเลยก็ได้! มนุดนั่นน่ะ! "
" ......... "   

เหตุการตรึงเครียด บรรยากาศ เริ่มไม่ค่อยดี เมลเอียงตัวเล็กน้อยเหมือนจะฟื้น แต่ก็ยังไม่ได้ตื่นดี   
" ... พาเขากลับไปดีไหม? " คำพูดประโยคเดียวของแพรีสทำเอาไวล์ฟกับวาล์ฟนิ่งไปทันที

" พูดอะไรน่ะ! " ทั้งคู่กล่าว

" ....ฉันไม่รุ้จะคิดอะไรที่ดีกว่านี้ได้แล้ว..... " ในขณะที่วาล์ฟกับไวล์ฟจะกล่าวต่อก้มีเสียงขัดขึ้นมา   

" คุณหนูทั้งสาม... ทำอะไรลงไปกันคะนี่? " เจ้าของเสียงนั้นคือ คุรุนั่นเองเธอลอยทะลุลงมาจากเพดาน   

" .. พี่คุรุ! " เด็กทั้งสามซีดทันทีที่เห็นแม่บ้านของตัวเองโผล่มา คุรุมองดูสภาพของเมลที่นอนอยู่บนพื้นก่อนจะถามแพรีสใหม่

" ....นี่คุณหนุเข้าไปขวางเขารึคะ? "   
แพรีสพยักหน้าตอบเหมือนกับเธอยอมรับว่าตัวเองผิด แต่คุรุก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอมองเด็กทั้งสามอีกรอบก่อนจะเดินกลับไปหาเมลที่นอนอยู่

" ..... ดิฉันอาจจะคิดผิดไป... บางทีนี่อาจจะไม่เหมาะก็ได้  " เธอก้มลงไปอุ้มเมลที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมา

"..!  ไม่นะ! ไม่เอานะคุรุ! "

" อย่านะคุรุ! " สองเด็กแฝดพยายามห้ามปรามคุรุ แต่ทันทีที่ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของคุรุเพียงเล็กน้อยทั้งคุ่ก็หยุดลงทันที

" .... .... แผลนี่....หนูเป็นคนทำเองค่ะ " แพรีสรีบแก้ต่างให้กับเมล

" ถึงอย่างนั้นก็ตาม.. " คุรุพูดด้วยน้ำเสียงอันเย็นชา

" นี่ก็เป็นความผิดของดิฉัน "   

เธอกล่าวพร้อมถอนหายใจ  " เราพาเขากลับไปกันเถอะค่ะ" ทันทีที่คุรุกล่าวเสร็จเมลก็หายไปในอากาศทันที จากนั้นเธอก็ค่อย ๆยื่นมือ ตรงไป

หาเด็ก ๆที่อยุ่เบื้องหน้า
" ความผิดของดิฉันนี้ อภัยให้ด้วยเถอะนะคะ " เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ทำให้เด็กทั้งสามรู้สึกดีขึ้นเล้กน้อยที่ไม่ได้โดนกล่าวโทษอะไร   

จากนั้น เด็กทั้งสามก้หายไปเช่นเดียวกับเมล   
เหลือแค่คุรุในห้องเปื้อนเลือดของเมลเพียงคนเดียว   
" ... อืม.. " เธอมองดูรอบ ๆตัว เพื่อเช้คว่าสิ่งใดบ้างที่ผิดปกติจากที่ควรจะเป็น ก่อนที่เธอจะดีดนิ้วดัง"เป๊าะ" และพริบตานั้นห้องก็กลับมาเหมือนเดิม   

คุรุ เดินไปยังโตีะหนังสือของเมล เธอหยิบข้าวของของเด็กสาวออกมาและเปิดดู.. จากนั้นก็ทำให้มันหายไปเหมือนกับเมล   
" .....อืมมมมม " หญิงสาวหลับตาลงใช้ความคิดเล็กน้อย แล้วดีดนิ้วบาง ๆของเธออีกครั้ง ทันใดนั้นก็บังเกิด จดหมายลาในลายมือของเมลโผล่

ขึ้นมาบนโต๊ะ
" หนูจะไปอยู่บ้านเพื่อนสักพักหนึ่ง... ไว้จะกลับมาเยี่ยมนะคะ   เมล "    

" อ่ะ.....ใช่ เสื้อผ้า " คุรุ เดินไปรื้อตุ้เสื้อผ้าของเมล เธอพบแต่"อะไร" ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะพบ(?)   
และเพราะการที่เธอไม่ถนัดในเรื่องเสื้อผ้า"แนว" นี้สักเท่าไหร่ เธอจึงหยิบไปเพียงแค่ชุดเรียนของเมลเท่านั้น   
กลับไปที่คฤหาสน์ ที่ ๆเมลหลับไหลอยู่บนเตียงที่กว้างราวกับไซส์คิง .... ไสตล์ของห้องเมหือนกับ ห้องยุคสมัยกอธติก ผ้าลูกไม้ ลวดลายบน

ไม้และการตกแต่งต่าง ๆ แสดงให้เห็นถึงความเก่าแก่ได้อย่างชัดเจน   
"...อือออ... ขออีก5นาทีนะคะ~~~" เมลละเมอเอื้อมมือไปกอดหมอนไว้แน่น พร้อมกับเอาแก้มไซร้ๆ   
"...... " คนที่นั่งดูเมลยังคงนิ่งเงียบดังเดิม 



ติดตามตอนต่อไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ฟู่ว.. จบตอนสามซะที=x=' (เหงื่อไหล)
แหม่ เช็คคำผิดนี่ยากยิ่งกว่านั่งแต่งเองซะอีก เอ้ย!!

ฮา

จะว่าไป ไป ๆมา ๆมีใครคิดแบบแอร์บี้ไม๊?
เรื่องนี้เหมือนฮาเร็มยูริเลยเนอะ?

edit @ 5 Sep 2008 22:22:43 by AirByFicTion

edit @ 5 Sep 2008 22:32:37 by AirByFicTion

edit @ 5 Sep 2008 23:21:18 by AirByFicTion